وصال او ز عمر جاودان به!

و حقیقتا وصال او ز عمر جاودان به! حاضرم بمیرم اگه قراره این بار هم به وصال نرسم...مرگ یا زندگی با ننگ؟!

امیدوارم هیچ وقت اون روز نرسه که بیام و اینجا بنویسم نتیجه کنکورم شده:

نمره ی عینکی که از ۰.۲۵ به ۱.۵ رسیده، در معیت ۰.۲۵ آستیگمات

اسکولیز شدن ۹ درجه ای ستون مهره م

۳۶سانتی شدن موهای ۱۰۵سانتی م و البته کاهش حجم شون به کمتر از یک سوم سابق

اشتهای زاید الوصف

۱۰کیلو اضافه وزن و ترک خوردن پوست بازوم

این درد معده لعنتی که دوباره شروع شده اما اینبار نه برای خونریزی بلکه عصبی

زانوی سمت چپی که به شدت تیر میکشه

انگشت بغلی انگشت اشاره ی دست راستم که از شدت خودکار گرفتن چند سانت ورم کرده

تلگرام و اینستاگرامی که last seen a long time ago هستن

{طاعون} و {مادام بوواری} که نیمه کاره موندن

پژواک مدام حرف های مزخرف فامیل و تحقیر کردن هاشون

آبروی ریخته شده م

و از همه مهم تر حسرتی که تا پایان عمر دارم...دیدن خنده ی تویی از ته دلت شادی و منی که خنده ی تلخم از گریه غم انگیزتره!

خیلییی سخته همه ازت انتظار داشته باشن و تو توی هاله ای از ابهام باشی نسبت به مسیر پیش روت

خیلییی سخته زندگیت یک سال متوقف بشه و بشی نقل مجلس این و اون

خیلییی سخته که معده م انقدر میسوزه و به خاطر نفهمیدن مامان بابام قرص نمیخورم

خیلییی سخته که همه دوستام و آدامای اطرافم نخبه ن و دانشجوی شریف و تهران...من از شدت خجالت راه های ارتباطی م با بقیه رو قطع کردم نه درس...اینجا هم چون کسی نمیشناسم میام که خالی شم

آس۲ و یاس و مادام کاملیا و شاد و مری و ملکه آشور پزشکی تهران...او و لاهوری جامعه شناسی تهران...سید و شادونه حقوق تهران...کمیل و سنا و زهرا حقوق شهیدبهشتی...مالینا و مهسا و نرگس ادبیات تهران...کلوچه و فرزانه مهندسی شریف

و اما من حسرت زده، پر از غم، دروغ محض، عضو تیم کانگورو ی بی نتیجه، واترلوی بی نتیجه، المپیاد بی نتیجه، مدالی که تو مشتم بود، نهایی بی نتیجه، کنکور۹۵ بی نتیجه، جهشی خوندن بی نتیجه و...

اندوه دل نگفتم الا یک از هزاران! خدا به یکی نخواد نمیده زوری نیست نمییییده! بفهم!

از حق نگذرم یه تیزهوشان داد:) اونم خییلی معجزه طور!

۞اللّهُمَّ اغفِر لِیَ الذُّنوبَ الَّتی تَحبِسُ الدُّعا