آشوبم، آرامشم تویی!

خدایا...

وقتی تو از جنس بینهایتی، پس من چگونه محدود شوم در خود و دنیای خود؟!

من با تو معنا میابم و تو امید میبخشی به ناامیدیهای این روزهایم؛

و من چنان در این دریای بیکرانِ رحمتت غرق میشوم که تمامِ ناممکنها برایم ممکن میشوند ...

و تمام قفلــها ، کلیــد ...

و تمام آشوبــها ، آرامش ...

خدایا ...

دنیای محدودم را با حضور خودت وسعــت ببخش

تا بدانم وقتی پابهپای تو قدم بردارم؛ به آرامشی خواهم رسید که دیگر بیقراریها سهمِ روزهایــم نمیشود ...

و من میمانم و خدایــی که بودنش حالِ دلم را خوبِ خوب میکند ... ❤️